|
Tegenwoordig zijn er bij dans dus vaak filmische beelden te zien in voorstellingen. Met die beelden wordt soms heel verrassend omgegaan en deze beelden kunnen ofwel heel dominant aanwezig zijn, ofwel meer op de achtergrond blijven om een sfeer neer te zetten. Ook wordt soms zeer inventief omgegaan met de manier waarop men projecteert.
Choreograaf Wim VandeKeybus projecteerde in zijn voorstelling Blush (2003) beelden op een doek bestaand uit elastische stroken waar de dansers gemakkelijk doorheen konden springen.
|
Op het moment dat er op het doek onder water zwemmende mensen te zien waren sprongen de dansers vanachter het doek het podium op, waardoor het leek alsof ze zo uit het water sprongen. Ook doken ze door het doek als het ware ‘het water’ weer in. Naast Blush van VandeKeybus zijn er talloze andere manieren om te projecteren bedacht.
|