|
Het gebruik van video bij een dansvoorstelling zette voor het eerst de internationale danswereld op z’n kop in de dansvoorstelling Live van Hans van Manen. In de voorstelling, die stamt uit 1979 zijn danseres Coleen Davis en cameraman Henk van Dijk samen op het toneel te zien. Van Dijk filmt de danseres die sterk uitvergroot geprojecteerd wordt op een doek. Hij verkent met zijn camera haar lichaam, zoomt in op haar hand, voet, en rest van haar lichaam. Dit alles kan de toeschouwer live volgen op het doek.
De opkomst van een andere danser, Henny Jurriëns, leidt de danseres af. Hij verlaat de zaal en zij volgt hem, evenals de cameraman. Het publiek blijft achter in de zaal, maar ziet hoe de dansers buiten de zaal samen een duet dansen. Het stuk eindigt met de danseres die, nadat zij de zaal weer binnenkwam na het duet, uiteindelijk naar buiten loopt. De camera laat zien hoe zij opgaat in het straatbeeld en in de verte verdwijnt.
Deze voorstelling is het begin van een tijdperk waarin steeds meer de multimedialiteit in dans wordt opgezocht. Meer en meer gaat de dans gebruik maken van andere media dan de dans zelf. En die multimedialiteit doet wat met de dans.
|
De videobeelden in deze voorstelling, naast livebeelden worden ook
vooraf opgenomen videobeelden getoond, veranderen iets aan hoe de dans
eruit ziet en ervaren wordt door het publiek.
De beelden zorgen ervoor dat de toeschouwer andere perspectieven krijgt, zoals een close-up, die we kennen uit de film. Zo’n close-up van een gezicht bijvoorbeeld brengt veel meer expressie met zich mee, dan een gezicht in de verte. Niet voor niets wordt er in de wereld van de soap zoveel gebruik van gemaakt; daar draait het om de smeuïge emoties van de personages. De danseres gaat door het gebruik van film op de huid van de toeschouwer zitten. Ook brengen de beelden een andere wereld het toneel op; de wereld buiten de zaal dringt de wereld van de danseres binnen. Normaal beperkt de wereld op het podium zich tot het podium zelf, maar met videobeelden kun je iedere ruimte die wereld binnenbrengen. Tot slot krijgt het publiek een veel actievere rol. Het kijkt niet alleen naar de live danseres, maar krijgt ook een filmisch beeld van haar te zien, vanuit een telkens wisselend perspectief.
Als toeschouwer ben je dus voortdurend bezig relaties te leggen tussen die twee beelden en probeer je mee te gaan in de wisselingen in het perspectief.
|